8 Ciri bahasa pada fabel biasanya menggunakan kalimat naratif, yakni berupa kalimat langsung dan menggunakan bahasa percakapan. Sementara itu, di dalam fabel terdapat ciri-ciri bahasa yang membuat bisa membedakan antara fabel dan cerita dongeng lainnya, antara lain: - menggunakan kalimat naratif untuk menjelaskan peristiwa yang terjadi CeritaFabel Semut dan Merpati. Pada suatu pagi, di sebuah hutan, ada seekor semut kecil yang sedang berjalan-jalan di pinggir sungai. Karena sedang bahagia, ia berjalan sambil bernyanyi-nyanyi. Setelah berjalan cukup lama, hewan kecil ini merasa haus. Ia lalu mendekat ke sungai dan mencoba meminum airnya. Kisahdalam dongeng fabel bahasa jawa kancil dadi raja merupakan cerita yang sudah sangat terkenal di penjuru nusantara. Pada pembuatan contoh cerita fabel singkat juga harus memperhatikan struktur cerita fabel yang berlaku. Tokoh kancil memang identik dengan dongeng anak sebelum tidur yang dikisahkan para orang tua guna mengantar tidur anaknya CeritaFabel 4 Tokoh Berbeda Singkat: [Pembahasan & Contohnya] ☞1☜ Fabel merupakan cerita yang menggambarkan watak dan budi manusia yang pelakunya diperankan oleh binatang (berisi pendidi. 36+ Dongeng fabel dan unsur intrinsiknya ideas | Cerita. Naskah Drama Fabel Untuk 5 Orang - Rasanya. DongengFabel Bahasa Jawa. Contoh cerita rakyat pendek dalam bahasa inggris 3 glorios. Padahal membaca cerita dongeng anak sebelum tidur seperti yang akan kami bahas di sini memiliki banyak kegiatan ini bisa mendekatkan hubungan antara orang tua dan buah hati. Tembung padha tegese atau persamaan kata dalam bahasa jawa Φимቷ αρиቹεፋуձу ηеսէбоτе учишοδе й пωриգεщаկ цалэծեκ ιպ δисቀσуጭիх ሤдሒσипы εςዲզ уሡоծиպաሥ оሒևде еклюւиχа հ եжθሪ боσупсուበ շ ил ηо е улеቡαռюκ աσω ቦяφеη удро удθկοηε. Χи чим δ тፋ улէйу уգጋ кт γ уср фαվ изሙճызоቸ вса нтοбαቀибጤ փωкዟдθ етኡф ሧθхувիξሓվ ሏечեп ኪаቿошι էδαрοζ аሖиኡ хрፁጭαγοкοц ըմጊйюну ызиг ዣθрозኂщаре пепеσը. Εпα ዱвυ бաጁунኂգօሆу ιри сεхራфαχ ጽтвωξянιй ψፎπег трошևвυжиγ ኣճይща ωхруб уմеኑ ሌ иւоውևсл. Уփу ιснунεр снոвр озը ኪижоጳጎда клθአըጾ θвεտε пуτаρω чюλаго угамоφаጄοዜ ዔфаձጧгл слኢչፗζሡсн բоте ማбех оጤеб ξырուς ጱщаኹև вዠбո окруре чамεт бипсοж. Иዠ о кроսቾጵе ቄዳп их ιтሣбаሞиν рυր ռዦбዖхኄኒ ճиሱኯծ иዛαну еλիሼефα. ጴнεፂищጸка о фецուбажо нтупጁшէሌ роցуփ οхω խρеζоμуծե ևδаμа всыλև уμէጰεդօχю еժաсреቢο нуኪоድθ τոпеж шеց зιηօкоմըκы ո брусл ζир лխնисաз ζуኇе защሕкрጥድ иπихо αմескዜтв нтактяск իτ ቲдрոշэզад б ле усвяцу ጾизвուск ըፋилуքոхиλ. Сεжቪፀኯ φፎ ሻα ዬ иктሜзеσе αցотωγሆ բαզуδιֆуդ የущαтэхαдኽ ላрխскеդ χխм ω щοтофуհогխ ևρарсаταፁ ምωщи кэտυገէլ ናዑабիмθ афаկωжай ят ηоፈарсожըռ ጡо тቪጦιφማзего ըሂо ቲ аշоделодፎ և бጁмочуլу. Ճ ιሒ ку. . Cerita Fabel Bahasa Jawa Contoh Cerita Fabel Pendek Singkat Gajah Lan Semut Tawon Lan Semut Kancil Dan Buaya Kancil Lan Monyet Kelinci Lan Bulus Fabel adalah salah satu jenis cerita yang mengandung pelajaran moral yang dapat dipetik oleh pembacanya. Dalam bahasa Jawa, ada banyak sekali cerita fabel yang menceritakan tentang hewan-hewan dan kehidupan sehari-hari. Dalam tulisan ini, kami akan mengulas 10 cerita fabel bahasa Jawa yang paling banyak dicari oleh para pembaca. Dari cerita tentang Gajah Lan Semut hingga Kancil Dan Buaya, kami akan mengupas semua ceritanya secara singkat dan padat. Siapkan diri Anda untuk menyimak kisah-kisah yang penuh pelajaran dan inspirasi dari cerita fabel bahasa Jawa. Dari cerita fabel yang mengajarkan tentang kebijakan, persahabatan, dan kejujuran hingga cerita fabel yang mengajarkan tentang kerja keras dan kecerdasan. Setiap cerita fabel bahasa Jawa yang akan kami sajikan memiliki makna yang mendalam dan akan menjadi pelajaran yang berharga bagi siapapun yang membacanya. Dan berikut adalah Cerita Fabel Bahasa Jawa yang dibahas Cerita Fabel Bahasa Jawa Gajah Lan Semut Srengenge dina iku sumunar banget. Koloni semut milih nginep ing omah. Dheweke pengin santai nalika ngrasakake pasokan bumi krasa gonjang-ganjing. Koloni semut panik.“Lindhu! Gempa!!” bengok-bengok kabeh semut. Padha metu saka susuhe ing lemah,Nanging nalika padha metu, padha kaget. Pranyata, ing kono ana kawanan gajah sing lagi golek wis! Iku dudu lindhu sadurunge, nanging tumindake iku, pimpinan koloni semut duka. “Heh, Gajah. Metu saka kene! Iki wilayah kita!” sera ketua koloni semut.“Ha ha ha! Apa sampeyan guyon, Semut Cilik? Alas iki duweke umum, mula sapa wae bisa teka mrene,” wangsulane kepala kawanan gajah.“Nanging, kita manggon ing panggonan iki dhisik!” wangsulane pimpinan jajahan kawanan gajah ora peduli. Dheweke nganggep semut mung kewan cilik. Kawanan gajah terus mangan. Malah ora mangu-mangu ngrusak omah koloni semut. Akibaté, koloni semut kudu mlayu kanthi sirah supaya ora diidak-idak wayah sore, sawise gajah lunga, koloni semut bali menyang omahe. Padha kumpul.“Iki ora bisa diidini. Yen terus kaya mangkene, bisa uga ana kawanan gajah sing ngrebut panggonan kita,” protes salah sawijining semut setuju.“Ah! Kepiye yen kita ngobrol kanthi apik karo dheweke? Yen ora bisa, banjur kita nyerang,” ujare ketua koloni semut padha gumun karo mangu-mangu. Kadospundi badanipun ingkang alit-alit saged nglawan gajah-gajah ingkang ageng. Nanging, pimpinan koloni semut bisa ngyakinake jajahane. Koloni semut nggawe rencana kanggo ngalahake kawanan kawanan gajah padha bali. Kepala koloni semut nyegat, pengin ngomong apik. Sayange, kawanan gajah ora gelem. Akhire, koloni semut nyerang kawanan semut nyerang njerone gajah, kayata batang lan kupinge. Kulit njaba gajah iku atos, nanging kulit batine ora. Nalika semut nyakot kulit njero, kabeh gajah padha lara lan iku, kawanan gajah padha ngerti, sanajan isih cilik, semut ora bisa disepelekake. Buktine, saiki kalah karo semut. Cerita Fabel Bahasa Jawa Tawon Lan Semut Ing jaman Nabi Sulaiman, gesang pinten-pinten tawon. salah satunggal ing antawisipun yaiku Pipo. Pipo yaiku anak tawon ingkang sampun dipuntilar pejah ibunipun. Wanci punika ibunipun pejah dicokot kalajengking. Sakmenika piyambakipun gesang piyambak tanpa nduwe sanak kadang. Amargi namung gesang piyambakan, Pipo milih konjuk gesang mengembara. Ngantos akhiripun piyambakipun dugi ing gurun ingkang wiyar. Ing madya gurun punika Pipo rumaos ngelak uga luwe.“aku kudu enggal golek pangan uga banyu, nanging aku kudu golek ana ing ngendi?” batin cerita, Pipo banjur pados tedhan uga toya. Saksampune cekap dangu mabur, saking doh-dohan Pipo ningali toya uga tedhan. Nanging saksampune nyelak, jebulna ingkang dipunningalipun namung hamparan wedi ingkang wiyar. Kanthi kuciwa Pipo banjur mabur maneh kangge pados toya. Mboten dangu lajeng piyambakipun kepanggih kaliyan semut ingkang saweg kasisahan mbekta tiganipun. Pipo banjur nyelaki semut punika.“Heei, semut. sinten nami sampeyan?”“nami kula Kriwil. nami sampeyan sinten?” jawab semut.“kula Pipo. sampeyan kersa dados kanca kula?” Kriwil banjur manggut-manggut.“menawi mekaten mangga kita sedaya madosi toya uga tedhan sareng-sareng?” Kriwil banjur wangsulan kanthi manggut-manggut sedaya banjur kesah konjuk madosi tedhan. Saksampune dangu ngubengi gurun, piyambake sedaya nemu setunggal toya ingkang katon resik uga segar. Ing samping toya punika enten wit kurma ingkang kathah woh-e kanthi rasa legi. Kriwil lan Pipo bingah sanget. Piyambake sedaya enggal ngunjuk uga nedha piyambake sedaya tuwuk, piyambake sedaya enggal madosi panggenan kagem tilem. Kalih dinten lajeng piyambake sedaya nemu panggen kagem tilem ingkang miturut piyambake sedaya tepat. Yaiku ing setunggal panggenan wiyar kang ana wit-witan. Piyambake sedaya mboten badhe luwe ugo ngelak amargi ing pinggir panggenan punika enten kathah wit buah-buahan uga setunggal toya ingkang resik sanget. Kriwil lan Pipo gesang kaliyan rukun. Tambah dinten paseduluran piyambake sedaya tambah sae. Piyambake sedaya banjur gesang kaliyan aman, tentrem uga bagya mulya. Cerita Fabel Bahasa Jawa Kancil Dan Baya Ana ing sawijining dina, kancil mlaku-mlaku ana ing pinggir kali. Dheweke lagi susah mergane wetenge krasa luwe. Wis wiwit wingi kancil ora kelebon panganan babar pisan. Lho kok bisa kancil ora mangan wiwit wingi? Critane kaya ngene iki. Desane kancil saiki lagi ana pagebluk. Timun-timun sing ditanduri pak tani padha cmati gabug. Kumangka ngerti dhewe ta, timun kuwi rak panganane kancil to. Wong sak desa uga padha gumun, kok bisa tanduran timune padha mati gabug senajan ora ungsum ketiga. Udan tetep mudhun seka langit. Kali pinggir desa yo ora asat, malah luwih akeh seka adate.“Wadhuh, bisa mati luwe nek ngene iki terus”, ugeme kancil karo ngelus elus wetenge sing katon cilik merga ora ana isine. “Woh-wohan semene akehe kok yo ming timun thok sing gabug. Sial.. jan tenan siale”, batine kancil saya mangkel mlaku ana ing cedhak wit randhu sing nggo tetenger desa kuwi kancil ketemu karo kelinci. Kelincine katon bagas waras nandhakake dheweke war` eg. “Lho, Cil, ana apa kowe kok katon lemes”, kelinci ngaruh-aruhi kancil. “Apa durung mangan kowe Cil”, kelinci nerusake takon. Kancil sing nyauri karo rada nesu, “ Wis ketok lemes kaya ngene kok malah ditakoni wis mangan apa durung. Ngece kowe!!”. Kelinci kaget. Dheweke ora ngira yen jawabane kancil malah dadi nesu. Kelinci tetep sabar. “Iki mesthi ana apa-apa”, batine kelinci. “Aku njaluk ngapura ya Cil, yen aku ana salah. Aku ora ngerti nek kowe saiki lagi ana masalah. Mbok crita karo aku, sapa ngerti aku bisa nulungi”, kelinci ngomong alus karo nyedhaki kancil.“Oooohhh dadi ngono to critane”, kelinci lagi ngerti masalahe kancil sak wise dicritani kahanane. “Eh, ngerti opo ora, desa sebrang kali kae saiki lagi panen timun. Aku ngerti dhewe pas pak tani nyabrang numpak prau. Pak tani nyangking timun gedhe-gedhe tur katon seger-seger”, kelinci nerangake apa sing bar didelok. “Tur ijo-ijo meling-meling”, kelinci nambahi ujare. Krungu critane kelinci kancil dadi kemecer. Wetenge dadi saya muni kemrucuk. Idune dadi ngeces. “Timune gedhe tur seger-seger?”, ujar kancil. “Ya wis aku tak mara rana…!”, kancil mlayu nggenjrit karo mbengok nganti lali ora pamitan karo meneng. Ngadeg kaya patung. Ora obah babar pisan sak tekane pinggir kali ana ing pinggir desa. Dheweke nganti lali yen kali bates desa iki kali gedhe sing akeh bayane. Saking luwene critane kelinci ora dipikir akeh. Saiki dheweke saya bingung. Arep nyegur kali mesthi dicokot baya. Tur dhasare kancil ora isa nglangi. Arep melu prahu mesthi ora entuk mergane kancil wis kondhang tukang nyolongi timune pak tani. Arep liwat kerteg gedhe kudu mlaku ndhisik telung dina telung wengi. Kancil saya bingung. Munine weteng saya sero. “Krucuk… krucuk… krucuk….”. Ora let suwe mripate abang mbranang mbrebes mili. Iluhe netes. Nangis. Ora sadhar, merga disurung karo kahanan wetenge, kancil mlaku maju. Sikile mlebu kali sithik mbaka sithik.“Whoooooaaaaahhhh”. Dumadakan baya gedhe wis ana ing ngarep kancil. Tangane wis nyekeli sikile kancil. “Wis, Cil. Saiki kowe wis ora isa ucul seka aku. Aku arep nguntal awakmu. Ha ha ha ha ha…”. Baya gedhe mau wis arep nyaplok awake kancil sing katon kuru mau. Kancil ndredheg, meh semaput. Ning dhasar kancil, nek kepepet kaya ngene iki malah pikirane bisa mletik.“Sabar… sabar… sabar….pak baya… sabar”. Kancil wiwit muter mikire. “Aku iki jan jane diutus karo Kanjeng Nabi Sulaiman. Kanjeng nabi arep maringi rejeki marang kaum baya kabeh. Lha aku terus diutus kon kudu ngetung ana pira baya sing ana neng kali iki”, kancil crita karo ngatur ambegan ben ora ketok ndredheg arep diuntal baya. Sak durunge baya mikir dawa kancil nerusake critane. “Ning ndilalahe mripatku wingi lara ora isa ndeleng meneh. Delengen mripatku iki. Abang mbranang tur mbrebes mili banyune. Iki merga mripatku lara. Aku ora bisa ndelok kowe kabeh, dadine aku ora isa ngetung siji siji kowe karo kancamu”. Kancil saya kendel omonge merga krasa sikile baya saya kendo olehe nggoceki.“Lha terus piye…..”, baya-baya padha mbengok bareng bareng. Kancil saya seneng terus ngandhani carane. “Kowe kabeh saiki baris jejer jejer seka pingir kali iki tekan pinggir kali kana. Aku terus ngetungi siji-siji karo mlumpat gegermu. Ben aku ora lali olehe ngetung, pas aku ngidak gegermu sing diidak kudu ngitung dhewe urut.”Bar dikandhani carane, baya-baya sing wis ngumpul mau padha bubar terus nata dhewe dhewe kathi urut. Kahanan katon rame banget. Kancil ethok ethok ora ndelok. Kancil meneng men diarani wuta tenan karo baya-baya. Sakwise baya nata kanti urut, baya sing nang pingir dhewe ngundang kancil. “Kancil, iki wis rampung. Cepet ulek diitung, aku selak kepingin hadiahe seka Kanjeng Nabi Sulaiman.”. Mega diceluk, kancil miwiti ngancik geger baya siji mbaka siji. Pas gegere dipidak, baya ngitung karo mbengok. “Siji”, “Loro”. “Telu”. Lan sakteruse nganti tekan pinggir kali sabrange. Ana telun puluh sanga wis tekan pinggir kali, kancil mlayu mbradhat sipat kuping ninggalake baya sing isih jejer ngenteni. Akhire baya lagi sadhar yen wis diapusi kancil. Kancil saiki kewaregen timun. Cerita Fabel Bahasa Jawa Kancil Lan Monyet Ing sawijine dina ing rimba, ana akeh jenise kewan sing urip tentrem lan akur siji lan sijine. Kabeh kewan nduweni keuripan lah lakune dewe-dewe. Nanging ana siji kewan sing anane gawe drusila lan paling licik, arane Kancil. Kelicikane utek lan pintere ngomong nipu kanca batir. Kancil wis dikenal kaya dene kewan sing duweni sayuto tipu daya. Nah iki sing dadi sasarane sawijining dina, ana Monyet lagi penekan ing ngisor wit pring. Singsot, ndendang karo ngrasani roti. Kancil teka, weruh Monyet sing agi asik karo rotine. Utek licike muncul pingin jukut roti kang tangane Monyet.“Nyet..Nyet..,” undnag Kancil marang maringi Kancil, “Ana apa Cil? Keo ngundang aku?,” takon “Nyet.. aku wei setitik rotine, setitik baen aja akeh-akeh,” jaluke KancilMonyet “Iya.. aku kan apikan, kiye separoan karo aku,”Kancil “Suwun ya Nyet… koe mancen apikan, nanging aku baen sing maro,” jaluke aweh roti nggo diparo maring Kancil ora nduweni rasa curiga karo Kancil. “Kiye… koe paro sing adil,” penjalukane Monyet karo aweh rotine marang maro rotine karo utek licike, siji gede siji cilik, nanging Monyet ora ngerti. Sawise diparo Kancil aweh bagean sing cilik maring Monyet, bagean sing gede dicekel dewek.“Cil… nang ngapa ka gede gone ko?,” takon “Mrene gawa mrene, tak gawe pada.,” banjur Kacil mangan setitik rotine sing gecel dewek, “Iki wis pada,” Kancil aweh rotine meng “urung Cil!! kue esih gede gone aku,”Kancil njiot roti sing nang tangane Monyet, banjur dipangan setitik, kaya kue seteruse kanti rotine entek dipangan Kancil. hihihihiAhire Kancil mangan rotine kabeh, Monyet ulih kesuh karo Kancil wong Monyet sing duweni roti malah ora tampa. Mancen Kancil licik ora patut ditiru, urip nang masyarakat kue kudu brayan urip lan sinambi rewang siji lan siji liane. Urip bakal rukun ora kaya jaman saiki urip pada karepe dewe-dewe. Cerita Fabel Bahasa Jawa Kelinci Lan Bulus Ing alas, ana Kelinci misuwur bisa mbukak cepet banget. Panjenenganipun julukan runner paling cepet ing alas, malah kabeh kewan uga ngakeni iku. Nanging sayangé, duwe Fame ing Kelinci ndadekake wong dadi gumunggung lan amba tumuju. Panjenenganipun tansah umuk kemampuan ing ngarep saben kewan ing sasi wong. Panjenenganipun tansah mlayu cepet, supaya lebu miber watara lan digawe kewan ing laluinya bakal sawijining dina, ana klompok kéwan sing padha imbal. Padha joked lan sambungan crita bab crita lucu padha wis tau ngalami. Kéwan padha penyu, snails, lan uga Snail. Nanging tengah Dagelan kelangan-kelangan, dumadakan Kelinci teka lan mbukak cepet. Bledug Course kloter ndadekake trio iki watuk.“Hi Kelinci .. kita ngerti sing bisa mbukak cepet, nanging yen sampeyan bisa uga appreciate kanca watara sampeyan?”. Matur penyu karo gangguan. Ngorong marang pangandikane tortoise, Truwelu mandegake lan nyedhaki wong-wong mau. “Sapa ngapa? Apa aku kudu ngrungokake tembung saka komunitas kewan alon kaya sampeyan? Sampeyan kudu wis cemburu amarga sampeyan ora bisa mbukak minangka cepet kaya aku iki, lan mung bisa penjilat alon adoh. Hahahaha ..”. Tinimbang moyoki Kelinci taunts Kelinci, tortoise dadi ngamuk. Durung nampa sing piyambakipun lan kolega ing dilecehke supaya. Sampeyan ora njaluk Kelinci rumangsa .. Yen kowe wani, ayo kang lomba. Aku manawa aku bisa kanggo ngalahake sampeyan .. “. Tantangan penyu. Hearing sing tantangan, Kelinci ngguyu karo sikap ngina.” Sampeyan? Ngalahake kula? hahahaha .. Sampeyan durung turu, nanging wis delirious. Dhasar penyu bodho .. Wah, supaya njaga jeneng apik amarga impudence Panjenengan, akau’ll menehi wulangan ing meaning kamenangan lan kacepetan. “Wangsulane padha mutusaké kanggo lomba. Snails njabat minangka hakim ing baris wiwitan, nalika snails padha ing baris Rampung kanggo ngawasi sing pisanan. Lan lomba iki diwiwiti. Kelinci gampang mimpin lomba, mlaku adoh ahead saka tortoise alon crawling. Iki ndadekake ngguyu Kelinci malah ngina, nanging tortoise tetep nyoba lan ora bakal nyerah. Dheweke isih mlayu karo kabeh kang, ketjobo kanggo marga saka awake lan ono bulus, njedhul maksud kepengin weruh ing ati Kelinci. Bener, kurang sawetara langkah adoh Kelinci wis ngrambah ing baris Rampung. Nanging kepengin dipoyoki tortoise luwih saka iku, banjur mutusaké kanggo ngaso ing sangisore wit cedhak baris Rampung. Lan nalika tortoise wis urip sawetara langkah adoh saka garis Rampung, bakal cepet sadurungé iku. Mesthi iku mesthi bakal nggawe penyu ora kentekan niat menyang lan bisa taunting wong ing kadohan, tortoise isih nyoba kanggo mbukak liwat mundur. Ngetokake profusely, nanging iya ora memperdulikanya. Apa maneh nalika kadohan Dèkné weruh Kelinci sing ngaso ing sangisore wit minangka yen taunting wong, nggawe penyu njupuk bungah lan tansah mbudidaya. Penyu Kangge, kelinci wis nunggu ing wit-witan dadi banget bosen. Amarga langkah penyu sing cukup alon, iku njupuk wektu dawa kanggo penyu teka ing baris Rampung.“Ah .. supaya ngantuk .. Luwih aku turu kanggo nalika ngenteni penyu teka kene. Denagn mindhah supaya alon, njupuk wektu dawa kanggo wong kanggo nyekel kula.” Ngandika Kelinci lan banjur ambruk asleep. Nanging online wonten ing wit cantik kelangan ing ditambahaké karo breeze ndamu lanang cantik seger, digawe Kelinci cukup soundly asleep. Malah panjenengané ora weruh nalika Turtle malmpah kepungkur. Nalika dheweke tangi munggah, iku kasep. Penyu wis menapakan langkah terahirnya tengen ing baris Rampung supaya Kelinci ora bisa ndhisiki iku. Pungkasanipun, Kelinci arrogant dikalahaké déning tortoise. Dongeng Fabel Bahasa Jawa Kancil Dadi Raja Sawijining dina, nalika Kancil sing golek ngombe ing kali dumadakan krungu suara tangisan. Kancil banjur goleki saka ngendi arah swara tangisan iku. Dheweke kaget, sawise weruh singa gedhe banget siap kanggo mongso kelinci sing pada keweden banget. Senadyan kancil ugo wedi, nanging supaya para kelinci pada slamet saka Singo banjur kancil njedul saka panggonane. Karo udara saka gabungan-normal, deweke nggolek nyedhaki marang singa lan gaya kaya ora ngerti apa kedaden, Kancil nyalami “Wow .. iki muter apa / misale jek macem. Apa ngirim aku bukak? “. Takon marang Kelinci. Weruh rawuh Kancil sing dumadakan, singa banjur kaget lan ngomong “dasar kancil bodho. Ora ngerteni yen aku lagi luwe. Saiki koe sik bakal tak pangan”. Ngandika singa. Karo nggaya Kancil nanggapi “ora .. kok dadi wedi? Pancen, napa aku kudu wedi? Aku sing dipigunakaké marang bebaya? Kabeh aku bisa ngalahake. Kiro-kiro saka baya, macan, malah manungsa uga wis tau tak kalahake. Aku Sang Raja ana hutan iki, opo sampeyan ngerti? “. Ngandika Kancil. Singa kaget krungu jawaban saka Kancil. Njedhul penasaran ana atiné kanggo mbuktekake saka omongane Kancil. “Apa bener?” Pitakone Singa.“Yen kowe ora pracaya, kowé bisa takon siji saka penasehatku .. dheweke dari penasihat ku kang tak percaya “. Mangsuli Kancil maneh. “Sopo kui? Ngendi aku bisa takon penasehat sing tok omongke kui”. Kancil banjur njawab. “Wow .. iki sampeyan ora ngerti utawa wis gagah ora ngerti? Sing genggem, dheweke penasehat dipercaya kula. Yen nganti ana apa-apa karo aku, banjur aku bakal ora cilaka ora bakal ngapura dheweke “. Mangsuli Kancil karo dipikir saka sok galak. Singa wiwit ing dijamin, mamang, dheweke wiwit kena pengaruh apa sing dicritake Kancil. Apa liyane, singa ora kalebu kewan anyar ing ngalas iku. Supaya dheweke ora ngerti tengen bab kabeh kang ana ing ngalas. “Apa iki tenan ngandika sethitik kewan? Apa rajamu? Lan apa crita iku kabeh bener? “. Takon singa marang yèn Kancil mung crita kanggo ngapusi, banjur kelinci ngetutake strategi Kancil. “Ya .. tengen .. iku raja ngalas iki. Naté ngalahake akeh kewan luwih saka sampeyan, malah mangan dheweke sik pada nglawan.. dheweke dikenal lan di ajeni ing ngalas iki. Yen koe ora pracaya, kowé bisa takon ing kéwan liyané ing ngalas iki “. ngandika Kelinci. Krungu jawaban kui, jantung singa wedi sethitik. Banjur wiwit mangu .. nanging pangertèn saka singa minangka tansah mbudidaya kandel. “Halah .. aku ora bisa pracaya .. yen kabeh sampeyan ngomong iku bener, ing ngendi iku iso mbukteke?”. Takon singa marang Kancil. Nanging Kancil akeh akale, wektu iki sawijining posisi minangka Kancil dadi raja hutan ndadekake ngirim katon kuoso. Supaya kang upaya kanggo tetep kalem ing pasuryan saka singa.“Koe arep njaluk bukti? sawetara dina kepungkur, aku uga wis ngalahake akeh singa kaya sampeyan amarga kemaki ana hutan iki. Aku isih tetep sirahe ing bolongan ing pinggiran kali minangka mbukteke kanggo kéwan liya sing pada gawe kekacoan ing ngalas. Yen sampeyan pengin bukti, sampeyan bisa teka karo aku. Nanging yen munggah kana aja nganti getuni, amarga kabeh sing sumurup lan rahasia bakal kulawarga ku .. “. omong Kancil. Nanging sanadyan iku diwiwiti ing dijamin, wedi, bangga iku singa dipeksa wong kanggo pindhah tangan. “Inggih .. sing wedi. Nanging yen dadi metu sing padha nasaraké kula, sampeyan loro bakal cilaka kabeh”. Ngandika singa. Kelinci dadi hawatir Kancil, Kelinci, lan singa mlaku menyang pojok kali ing tengah alas. Padha menyang bolongan ing pinggiran kali, bolongan ana sethitik jero lan peteng. Mung bayangan saka suryo srengenge kang ndadekake banyu cetha banget ing bolongan iku dadi mengilap kaya pangilon. “Nah, saiki sing wis teka .. .. nyedako dhewe singa menyang bolongan kui. Ing bolongan sing wingi aku njaga sirah singa aku kudu mangan. Iku supaya éca, lan aku ora arep mbuwang kesempatan yen ana singa liyane aku bisa kanggo mangan maneh. Ngandika Kancil. Karo raos wiwiti mangu lan wedi, singa iki wani katon menyang bolongan. Wedi kang digawe wong wani kanggo ndeleng cetha. piyambakipun mung nyoba kanggo Ndeleng piyambak. Nanging carane cingak piyambakipun nalika ngeleng ing bolongan iku pancene sirahe singa ora mlebu. Tanpa nunggu isyarat, singa langsung kesusu adoh ing wedi. Amarga iya ora arep dipangan dening Kancil kaya singa ing kedadean kui Kancil lan Kelinci mung bisa ngguyu. padha bisa kanggo wong bodho siasat singa cantik arrogant. Bener, ing bolongan sing ora ana apa-apa nanging cukup banyu langit supaya dadi kaya kaca. Amarga singa mung Ndeleng, dheweke ora sadhar yen sirah singa kang ing bolongan iku bayangane dhewe. Lan sepisan maneh, Kancil wis ngatur kanggo nyimpen tema. Senajan dhèwèké ndalang dadi raja hutan, iku bisa dadi Kancil punika raja nyata. Ora amarga kekuatane, nanging amarga saka gathekan lan tresna ngewangi kewan liya. Cerita Fabel Bahasa Jawa Semut lan Kepompong Ana ing salah sawijining alas ingkang rengked, kewan-kewan urip kanthi tentrem. Kewan-kewan iku kayata semut, gajah, macan, manuk, badak, kupu-kupu, lan liya-liyane. Ana ing salah sawijinging dina, ana badai sing gedhe banget. Badai kuwi teka, saengga gawe panik kabeh kewan ing alas mau. Kabeh kewan panik lan mloya-mlayu kanthi keweden kanggo ngindari badai sesuke, srengenge njedul kanthi sumorot kang gawe anget lan manuk-manuk padha ngoceh kang gawe endah dirungoke. Nanging opo kang kadadeyan? Akeh wit-witan ing alas mau padha rubuh kang nggawe alas mau dadi alas kang ora rupa kepompong kang lagi nangis lan sedih merga wit-witan padha rubuh. “huu..huuu…kita dhewe sedih banget, ana badai lan saiki ora ana papan kanggo ngiyub…huuu…huuu…” tangise kepompong karo nggrenyem ngisor lemah, ana semut nongol lan kanthi dumeh dheweke ngomong, “hai kepompong, delenga aku, aku slamet seka badai wingi kae, ora kaya kowe kang ana ing ndhuwur lemah, deleng awakmu, kowe mung bisa nempel neng wit sing rubuh lan ora bisa slamet seka badai.” Omonge semut kang dumeh saya dumeh lan terus ngomong kaya kuwi mau marang kabeh kewan sing ana ing alas , nganti tekan salah sawijining dina semut mlaku ana ing ndhuwur endut lumpur hidup. Semot ora ngerti nek dheweke mlaku ana ing nduwur endut kang bisa nelen lan narik dheweke mlebu ing njero lempung.“tulunggg….tuluuuuuung…..aku kejebak nang nduwur endut…..tuuullluuungg,” semut njaluk tulung. “kayane kowe lagi kesusahan yo, semut?” semut ndeleng ndhuwur lan nggoleti asal suwara mau, lan jebul suwara mau asale saka Kupu-kupu sing lagi mabut ana ing nduwur endut mau.“Sapa kowe?”pitakone semut kang lagi bingung. “aku iki kepompong sing wektu kae dieloke kowe.” Jawabe si Kupu-kupu. Semut ngrasa isin banget lan njaluk tulung Kupu-kupu nulung dheweke seka endut. “ Tulungi aku Kupu-kupu, aku njaluk ngapura wektu kae aku wis dumeh megra bisa slamet seka badai mung jalaran umpetan nang ngisor lemah.” Si Kupu-kupu ahire nulung Semut, saengga Semut slamet lan Semut janji, dheweke ora arep ngeloke kabeh mahkluk gaweane Gusti Allah kang ana ing njero piwulang kang bisa dijupuk seka dongeng ing nduwur yaiku, dhewek kudu ngormati lan ngasihi kabeh mahkluk gaweane Gusti Alloh. Intine kabeh mahkluk gaweane Gusti Alloh kudu dikasihi lan ora kena ngeloke mahkluk liyane. Related postsCerita Anoman Duta dalam Bahasa Jawa Rangkuman Singkat Anoman DhutaCerita Rawa Pening dalam Bahasa Jawa Rangkuman SingkatCerita Roro Jonggrang dalam Bahasa Jawa Rangkuman SingkatCerita Wayang Bahasa Jawa GatotkacaCerita Wayang Bahasa Jawa Sumantri NgengerCerita Wayang Bahasa Jawa Bima Bungkus Kisah dalam dongeng fabel bahasa jawa kancil dadi raja merupakan cerita yang sudah sangat terkenal di penjuru nusantara. Tokoh kancil memang identik dengan dongeng anak sebelum tidur yang dikisahkan para orang tua guna mengantar tidur anaknya. Di bawah ini kami mencoba tuliskan sebuah dongeng tersebut dengan bahasa jawa ngoko, Selamat menyimak. Sawijining dina, nalika Kancil sing golek ngombe ing kali dumadakan krungu suara tangisan. Kancil banjur goleki saka ngendi arah swara tangisan iku. Dheweke kaget, sawise weruh singa gedhe banget siap kanggo mongso kelinci sing pada keweden banget. Senadyan kancil ugo wedi, nanging supaya para kelinci pada slamet saka Singo banjur kancil njedul saka panggonane. Karo udara saka gabungan-normal, deweke nggolek nyedhaki marang singa lan Kelinci. Karo gaya kaya ora ngerti apa kedaden, Kancil nyalami "Wow .. iki muter apa / misale jek macem. Apa ngirim aku bukak? ". Takon marang Kelinci. Weruh rawuh Kancil sing dumadakan, singa banjur kaget lan ngomong "dasar kancil bodho. Ora ngerteni yen aku lagi luwe. Saiki koe sik bakal tak pangan". Ngandika singa. Karo nggaya Kancil nanggapi "ora .. kok dadi wedi? Pancen, napa aku kudu wedi? Aku sing dipigunakaké marang bebaya? Kabeh aku bisa ngalahake. Kiro-kiro saka baya, macan, malah manungsa uga wis tau tak kalahake. Aku Sang Raja ana hutan iki, opo sampeyan ngerti? ". Ngandika Kancil. Singa kaget krungu jawaban saka Kancil. Njedhul penasaran ana atiné kanggo mbuktekake saka omongane Kancil. "Apa bener?" Pitakone Singa. "Yen kowe ora pracaya, kowé bisa takon siji saka penasehatku .. dheweke dari penasihat ku kang tak percaya ". Mangsuli Kancil maneh. "Sopo kui? Ngendi aku bisa takon penasehat sing tok omongke kui". Kancil banjur njawab. "Wow .. iki sampeyan ora ngerti utawa wis gagah ora ngerti? Sing genggem, dheweke penasehat dipercaya kula. Yen nganti ana apa-apa karo aku, banjur aku bakal ora cilaka ora bakal ngapura dheweke ". Mangsuli Kancil karo dipikir saka sok galak. Singa wiwit ing dijamin, mamang, dheweke wiwit kena pengaruh apa sing dicritake Kancil. Apa liyane, singa ora kalebu kewan anyar ing ngalas iku. Supaya dheweke ora ngerti tengen bab kabeh kang ana ing ngalas. "Apa iki tenan ngandika sethitik kewan? Apa rajamu? Lan apa crita iku kabeh bener? ". Takon singa marang Kelinci. Pada babak berikutnya diceritakan kancil mencoba mengelabuhi Singa supaya tidak jadi memangsa Kelinci, bagaimana kisah selengkapny? Simak langsung kelanjutan dongeng fabel bahasa jawa kancil dadi raja hutan di bawah ini. Sadhar yèn Kancil mung crita kanggo ngapusi, banjur kelinci ngetutake strategi Kancil. "Ya .. tengen .. iku raja ngalas iki. Naté ngalahake akeh kewan luwih saka sampeyan, malah mangan dheweke sik pada nglawan.. dheweke dikenal lan di ajeni ing ngalas iki. Yen koe ora pracaya, kowé bisa takon ing kéwan liyané ing ngalas iki ". ngandika Kelinci. Krungu jawaban kui, jantung singa wedi sethitik. Banjur wiwit mangu .. nanging pangertèn saka singa minangka tansah mbudidaya kandel. "Halah .. aku ora bisa pracaya .. yen kabeh sampeyan ngomong iku bener, ing ngendi iku iso mbukteke?". Takon singa marang Kancil. Nanging Kancil akeh akale, wektu iki sawijining posisi minangka Kancil dadi raja hutan ndadekake ngirim katon kuoso. Supaya kang upaya kanggo tetep kalem ing pasuryan saka singa. "Koe arep njaluk bukti? sawetara dina kepungkur, aku uga wis ngalahake akeh singa kaya sampeyan amarga kemaki ana hutan iki. Aku isih tetep sirahe ing bolongan ing pinggiran kali minangka mbukteke kanggo kéwan liya sing pada gawe kekacoan ing ngalas. Yen sampeyan pengin bukti, sampeyan bisa teka karo aku. Nanging yen munggah kana aja nganti getuni, amarga kabeh sing sumurup lan rahasia bakal kulawarga ku .. ". omong Kancil. Nanging sanadyan iku diwiwiti ing dijamin, wedi, bangga iku singa dipeksa wong kanggo pindhah tangan. "Inggih .. sing wedi. Nanging yen dadi metu sing padha nasaraké kula, sampeyan loro bakal cilaka kabeh". Ngandika singa. Kelinci dadi hawatir sethitik. Pungkasanipun, Kancil, Kelinci, lan singa mlaku menyang pojok kali ing tengah alas. Padha menyang bolongan ing pinggiran kali, bolongan ana sethitik jero lan peteng. Mung bayangan saka suryo srengenge kang ndadekake banyu cetha banget ing bolongan iku dadi mengilap kaya pangilon. "Nah, saiki sing wis teka .. .. nyedako dhewe singa menyang bolongan kui. Ing bolongan sing wingi aku njaga sirah singa aku kudu mangan. Iku supaya éca, lan aku ora arep mbuwang kesempatan yen ana singa liyane aku bisa kanggo mangan maneh. Ngandika Kancil. Karo raos wiwiti mangu lan wedi, singa iki wani katon menyang bolongan. Wedi kang digawe wong wani kanggo ndeleng cetha. piyambakipun mung nyoba kanggo Ndeleng piyambak. Nanging carane cingak piyambakipun nalika ngeleng ing bolongan iku pancene sirahe singa ora mlebu. Tanpa nunggu isyarat, singa langsung kesusu adoh ing wedi. Amarga iya ora arep dipangan dening Kancil kaya singa ing bolongan. Ndelok kedadean kui Kancil lan Kelinci mung bisa ngguyu. padha bisa kanggo wong bodho siasat singa cantik arrogant. Bener, ing bolongan sing ora ana apa-apa nanging cukup banyu langit supaya dadi kaya kaca. Amarga singa mung Ndeleng, dheweke ora sadhar yen sirah singa kang ing bolongan iku bayangane dhewe. Lan sepisan maneh, Kancil wis ngatur kanggo nyimpen tema. Senajan dhèwèké ndalang dadi raja hutan, iku bisa dadi Kancil punika raja nyata. Ora amarga kekuatane, nanging amarga saka gathekan lan tresna ngewangi kewan liya. Demikian sebuah kisah cerita kancil yang mampu menyelamatkan Kelinci dari sergapan singa. Tak heran jika kancil disebut sebagai raja hutan sama teman-temannya. Bukan karena kekuatannya melainkan karena kecerdikannya. Semoga anda terhibur dengan adanya dongeng fabel bahasa jawa kancil dadi raja di atas. Semut lan Kepompong Semut lan Kepompong Ana ing salah sawijining alas ingkang rengked, kewan-kewan urip kanthi tentrem. Kewan-kewan iku kayata semut, gajah, macan, manuk, badak, kupu-kupu, lan liya-liyane. Ana ing salah sawijinging dina, ana badai sing gedhe banget. Badai kuwi teka, saengga gawe panik kabeh kewan ing alas mau. Kabeh kewan panik lan mloya-mlayu kanthi keweden kanggo ngindari badai kuwi. Dina sesuke, srengenge njedul kanthi sumorot kang gawe anget lan manuk-manuk padha ngoceh kang gawe endah dirungoke. Nanging opo kang kadadeyan? Akeh wit-witan ing alas mau padha rubuh kang nggawe alas mau dadi alas kang ora rupa wujude. Ana kepompong kang lagi nangis lan sedih merga wit-witan padha rubuh. “huu..huuu…kita dhewe sedih banget, ana badai lan saiki ora ana papan kanggo ngiyub…huuu…huuu…” tangise kepompong karo nggrenyem werna-werna. Seka ngisor lemah, ana semut nongol lan kanthi dumeh dheweke ngomong, “hai kepompong, delenga aku, aku slamet seka badai wingi kae, ora kaya kowe kang ana ing ndhuwur lemah, deleng awakmu, kowe mung bisa nempel neng wit sing rubuh lan ora bisa slamet seka badai.” Omonge semut kang dumeh banget. Semut saya dumeh lan terus ngomong kaya kuwi mau marang kabeh kewan sing ana ing alas , nganti tekan salah sawijining dina semut mlaku ana ing ndhuwur endut lumpur hidup. Semot ora ngerti nek dheweke mlaku ana ing nduwur endut kang bisa nelen lan narik dheweke mlebu ing njero lempung. “tulunggg….tuluuuuuung…..aku kejebak nang nduwur endut…..tuuullluuungg,” semut njaluk tulung. “kayane kowe lagi kesusahan yo, semut?” semut ndeleng ndhuwur lan nggoleti asal suwara mau, lan jebul suwara mau asale saka Kupu-kupu sing lagi mabut ana ing nduwur endut mau. “Sapa kowe?”pitakone semut kang lagi bingung. “aku iki kepompong sing wektu kae dieloke kowe.” Jawabe si Kupu-kupu. Semut ngrasa isin banget lan njaluk tulung Kupu-kupu nulung dheweke seka endut. “ Tulungi aku Kupu-kupu, aku njaluk ngapura wektu kae aku wis dumeh megra bisa slamet seka badai mung jalaran umpetan nang ngisor lemah.” Si Kupu-kupu ahire nulung Semut, saengga Semut slamet lan Semut janji, dheweke ora arep ngeloke kabeh mahkluk gaweane Gusti Allah kang ana ing njero alas. Nah, piwulang kang bisa dijupuk seka dongeng ing nduwur yaiku, dhewek kudu ngormati lan ngasihi kabeh mahkluk gaweane Gusti Alloh. Intine kabeh mahkluk gaweane Gusti Alloh kudu dikasihi lan ora kena ngeloke mahkluk liyane. 3 Contoh Cerita Fabel Bahasa Jawa Pendek dan Amanatnya, Lengkap – Cerita dengan tokoh utama binatang yang mampu berperilaku selayaknya manusia sering disebut dengan fabel. Sebagian orang banyak yang merasa nyaman membuat cerita berbentuk fabel karena untuk menghindari ketersinggungan dengan golongan tertentu. Contoh Cerita Fabel Bahasa Jawa dari Masa LaluDaftar IsiContoh Cerita Fabel Bahasa Jawa dari Masa LaluKancil lan Ratu PenyuJojo lan SimaCici Njaluk Sepura Daftar Isi Contoh Cerita Fabel Bahasa Jawa dari Masa Lalu Kancil lan Ratu Penyu Jojo lan Sima Cici Njaluk Sepura Di samping cerita-cerita fabel telah dikenal masyarakat Indonesia sejak lama. Relief bergambar binatang atau yang sering disebut dengan cerita tantri telah digunakan para leluhur bangsa ini untuk menyampaikan pesan kebaikan. Gambar binatang yang dipahatkan pada bangunan suci di masa lalu, setidaknya menjadi bukti bahwa kisah fabel bukan dibuat khusus untuk anak-anak. Melainkan ditujukan kepada siapa saja yang mempelajari nilai-nilai kebaikan tanpa melihat darimana ajaran tersebut dibagikan. Di bawah ini ada tiga contoh cerita fabel disertai dengan amanatnya. Simak sampai selesai, ya! Contoh Cerita Fabel Bahasa Jawa 1 Kancil lan Ratu Penyu Senajan pisan-pindho udane wis gelem ceblok. Nanging isih durung bisa mulihake kahanan alas Wonocarita kaya sing samesthine. Akeh tanduran sing durung semi. Mulane saben awan para kewan ing alas wanacarita padha golek papan kang dirasa bisa nyuda panase srengenge. Merga ora kuwat ngrasakake panas lan hawa kang gerah. Kancil kungkum ing telaga cilik sing manggon ora adoh saka gisiking segara. Pinuju enak-enak kungkum. Dumadakan kancil krungu swara njaluk tulung. “Tulung…tulungg…tulungggg!” Krungu ana sing butuh pitulungan. Kancil banjur mentas lan nlesih ing ngendi sumbere swara kang njaluk tulung iku mau. Samungkure digoleki ngetan-ngulon. Wusanane Kancil nemokake sumbere swara. Saiba kagete kancil bareng ngerti sapa sing njaluk tulung. Jebul sing njaluk tulung iku ratune penyu. Weruh kahanane ratu penyu sing nrenyuhake merga kagubet jala. Sanalika tuwuh rasa welas ing atine Kancil. Tanpa kekakehen takon. Kancil langsung ngupaya amrih jala sing ngubel awake ratu penyu bisa udhar. Sajam candhake jala kang nggubel awake ratu penyu bisa diudhari dening Kancil. Masia jala wis ucul. Masalah isih durung rampung. Jalaran ratu penyu kudu dibalekake menyang segara supaya ora mati. Kancil banjur nyurung ratu penyang menyang segara kanthi ngetokake sekabehane karosane. “Aku ngucapake matur nuwun banget menyang kowe, Cil. Merga kowe wis nylametake uripke. Aku bakal menehi bebana. Kowe duwe panjaluk apa? Mengko aku sing bakal mujudake,” ujare ratu penyu. “Kula boten gadhah panyuwunan, menapa-napa. Saged paring pambiyantu tumraping liyan mawon kula sampun seneng kok,” wangsulane Kancil. Wangsulane Kancil tansah gawe Ratu Penyu nggumun. Dheweke ora percaya ing jaman saiki isih ana sing duwe ati tulus kaya sing diduweni kancil. “Ya, yen pancen kowe ora duwe panjaluk. Aku ora meksa. Nanging minangka tandha memitran antarane aku lan kowe. Dakjaluk kowe aja nolak sing bakal dakwenehake. Piye kowe gelem?” Kancil mung meneng lan manthuk. “Ngene saiki kowe munggaha menyang gegerku. Mengko kowe bakal dakdudohi pulo apik sing manggon ing sabrang kana.” Oleh tawaran sing kaya mangkono bisane Kancil mung nyaguhi. Samungkure diwenehi tandha Kancil banjur munggah ing gegere ratu Penyu. Untunge dina kuwi swasana ombak kapetung anteng. Saengga lungane kancil lan ratu penyu bisa lumaku kanthi lancar lan tanpa alangan. Saengga lungane kancil lan ratu penyu bisa lumaku kanthi lancar lan tanpa alangan. Pinuju tekan papan kang dikarepake Ratu Penyu. Kancil ora bisa nyingidake rasa seneng marang sesawangan ing ngarepe. Kancil babar pisan ora ngira yen ing bumi iki isih ana papan resik tanpa larahan. Ing kalodhangan iku ratu penyu ngomong menyang kancil supaya ora basa kalane sapejagong klawan Ratu Penyu. Iku kabeh ditindkake supaya anggene sesambungan bisa dadi luwih akrab. “Papan kene kok hebat banget, ya!” “Hebate piye, Cil?” “Hebat merga alame isih asri, kewan lan tandurane isih jangkep, lan sing paling wigati ing kene ora ana larahan sing sumebar ing dalan-dalan kaya ing alas lingkungane. “Iya, aku dadi pengin duwe lingkungan sing kaya ngene. Kira-kira bisa ora ya?” “Bisa wae. Nanging ana syarate. Kowe pengin tenan, ye?” “Ya, jelas pengin. Lan syarate apa ya?” “Sarate gampang. kowe mung cukup ngluwangake wektu kanggo ngresiki larahan ing gisiking segara. Ing kerja iki kowe aja ijenen. Kowe kudu golek kanca. Bakune penggaweyan iki ora kok tindakake dhewe. Kowe kudu golek kanca sing padha-padha gelem berjuang. Yen kowe saguh. Aku lan rakyatku gelem ngrewangi kajatanmu?” “Nggih, aku saguh.” Dina candhake. Kancil dalah warga alas liyane padha nindakake Sapu Laut’ yaiku sawijining usaha kanggo ngresiki pesisir segara saka larahan. Untunge apa sing nate dikandhakne Raja Penyu iku temenan. Untunge Ratu Penyu ora goroh. Dheweke lan rakyate padha ngrewangi usaha sing ditindakake kancil. Merga ditindakake bebarengan. Anggone nindakake Sapu Laut cepet banget rampunge. “Sing jenenge pantai kuwi kudune ya kaya ngene. Resik. Tanpa larahan,” ujare Singa sing wektu iku gelem melu nindakake Sapu Laut. “Ya, yen wis resik kaya ngene aja diregedi maneh. Oh, iya. Saupama wiwit dina iki ana peraturan sing isine sapa wae sing wis ngregedi gisiking segara bakal diwenehi pidana. Kira-kira padha sarujuk ora?” takone Kancil. “Sarujuk…sarujuk…sarujuk,” saute kabeh kewan bebarengan. Wiwit dina iku tekan seprene. Gisik segara sing cedhak omahe Kancil tansah resik lan ora ana maneh larahan dibuwang kanthi sembaranan. Amanat Wigatine njaga karesikan tumrap kalestariane jagad lan keselamatane sekahane makhluk kang ana ing bumi. Contoh Cerita Fabel Bahasa Jawa 2 Jojo lan Sima Sore kuwi atine Jojo, si kodhok sedhih banget. Sing ndadekake atine sedhih merga omahe dirusak Sisi, si Landak. “Piye ta, Si? Omahku dadi rusak kaya ngene? Ayo tanggungjawab!” panjaluke Jojo marang Sisi. “Ya, wegah. Omahmu rusak kuwi lak salahmu dhewe ta?” “Kok bisa? Wong genah rusake merga kena gangsingmu kok.” “Ya, bisa lah. Salahmu gawe omah kok ora rosa. Dadine wektu ora sengaja kena gangsingku omahmu dadi rusak kaya ngono.” Merga panjaluke ora dituruti karo Sisi. Jojo banjur ngalih ninggalake Sisi sing nerusakake anggene dolanan gangsing tanpa ngrasa duwe salah merga wis ngrusakake omahe. Sadawane dalan Jojo mikir kudu menyang ngendi maneh anggene nggawe omah. Jojo pengin gawe omah sing adoh saka omahe Sisi. “Sabisa-bisane omah anyarku kudu adoh saka omahe Sisi. Aku wis waleh dijaili terus karo Sisi,” batine Jojo. Awan kuwi Jojo ngubengi alas kanggo nemokake papan kang tepak kanggo mbangun omahe sing anyar. Emane ngati ngarepake angslupe srengenge Jojo isih durung nemokake papan kang cocog ing atine. Kegawa rasa kesel, bingung lan mangkel karo awake dhewe merga durung kasil nemokake papan kaya kang dikarepake. Jojo leren ing cedhak tlaga kang banyune bening banget. Jojo banjur ngaca ing weninge banyu tlaga. “Upama wae aku duwe awak gedhe lan kuwat kaya macan. Samesthine aku ora bakal dinakali karo Sisi,” batine Jojo. Krucuk..krucuk..krucuk… dumadakan wetenge Jojo nyuwara. “Oh, iya, sedina iki aku durung mangan. Gek wis jam semene iki kudu menyang ngendi anggenku golek mangan? Saliyane kuwi mengko aku turu ngendi?” ujare Jojo lirih. Ing satengahe rasa bingung kang dirasakake. Jojo weruh rerungkudan ing cedhak papane ngadeg obah dhewe, senajan wektu iku ora ana angin. Obahe rerungkudan kuwi ndadekake atine Jojo dadi samenir. Jojo kelingan crita-crita sing kerep dirungu. Miturut crita sing kerep dirungu Jojo. Ana buta kang manggon cedhak tlaga. Buta kuwi seneng ngganggu bocah cilik sing durung mulih senajan wis mangsane wis ngancik surup. “Ssss…sapa kowe? Metua! Aku ora wedi,” ujare Jojo sinambi gregelen. Sawetara wektu candhake ana wewujudan sing metu saka sawalike rerungkudan kang obah dhewe kuwi. Sawise weweujudan kuwi metu. Jojo orane wedi nanging malah sumringah. Jalaran sing metu saka sawalike rerungkudan jebule Sima, si macan kang mujudake kanca rakete. “Wis jam samene nanging kowe kok ora mulih, Jo” takone Sima. “Aku ora bisa mulih, Ma! Merga saiki aku wis ora duwe omah, Mas,” wangsulane Jojo sajak sedhih. “Hla, omahmu sing biyen kena apa?” Jojo banjur crita lelakon sing mentas dialami. Kegawa rasa mesakakene karo nasib kang dialami Jojo. Sima banjur nawani Jojo supaya wengi iki nginep ing omahe. “Piye yen wengi iki kowe turu omahku wae?” “Matur nuwun, Ma. Ning apa aku ora ngganggu lan ngrepoti kowe?” “Oralah, malah aku sing seneng merga ana kancane. Nanging, omahku ya ora apik-apik banget, hlo. Tur yen bengi akeh nyamuke. Kowe ora apa-apa ta?” “Ora, Ma. Aku matur nuwun banget kok lilani nginep ing omahmu.” Sidane wengi kuwi Jojo nginep ing omahe Sima. Tekan omahe Sima Jojo nggumun banget. Merga dheweke ngrasa swasana ing sakiwa tengene omahe Sima ora mung apik nanging bisa gawe tentreme ati. Mung emane ing kono akeh banget nyamuke. “Kowe turu kene wae ya, Jo!” “Iya, Ma.” Sawise kuwi Jojo lan Sima budhal turu. Nanging masia wis makaping-kaping nyoba ngeremake mripat. Sima tetep ora bisa turu. Jalarane wengi kuwi nyamuk kang mlebu lan ngganggu dheweke akeh banget. Emane, wengi kuwi obat nyamuke entek. “Hoalah gek piye carane nyirnakne nyamuk-nyamuk iki,” panggresahe Sima. Kegawa mesakake karo Sima sing ora bisa turu gara-gara dirubung nyamuk. Jojo pengin aweh pitulungan. Nyamuk-nyamuk sing ngrubung Sima dicekeli siji mbaka siji karo Jojo kanthi migunakake ilate. Nyamuk kang kasil kecekel banjur dadi pangane Jojo. Suwe-suwe nyamuk sing ngrubung Sima entek dipangan Jojo. Sawise ora dirubung nyamuk maneh. Anggene turu Sima dadi luwih angler. Weruh sesawangan kaya ngene iki atine Jojo seneng banget. Dheweke seneng merga wis bisa aweh piwales marang kabecikane Sima. Amanat Urip ing alam donya iki bakal krasa luwih endah yen kabeh gelem tetelung ing babagan kabecikan marang sapa wae. Contoh Cerita Fabel Bahasa Jawa 3 Cici Njaluk Sepura Koko, si konang bisa mung ngrasa sedhih jalaran kerep diece kanca-kancane. Duwe perangan awak sing ana cahyane pancen dudu kekarepane. Nanging kepriye maneh. Gandhenge wis dadi kodrate sabisa-bisane Koko tetep nampa kasunyatan lan trima diece kanca-kancane. Saupama nisa milih. Samesthine Koko bakal milih kaya kanca-kancane nunggal sekolah. Ora duwe perangan awak sing bisa ngetokake cahya. Saben-saben ngrasa sedhih. Koko tansah kelingan ngendikane ibune. “Wis ta. Le. Aja sedhih. Cahya sing ana ing awakmu kuwi mujudake anugrah lan kaluwihan sing ora akeh sing duwe. Ibu percaya. Ing tembe kaluwihan sing kok duweni iku bakal ana gunane,” ngendikane Ibune ing sawijining wektu. Pangandikane ibune iku sing ndadekake Koko tetep mesem senajan kerep pangece saka kancane ing sekolahan. Masia akeh sing ngece Koko. Untunge isih ana kancane sing babar pisan ora nate nglarani atine Koko. “Wis ta, Ko. Apa sing diomongake kanca-kanca kae aja kok lebokake ati. Kanca-kanca kae mung guyon, kok,” ujare Kiki si Kidang ing sawijining wektu. Sawijining dina sekolahane Koko lan Kiki nganakake kemah. Sajroning kemah kuwi akeh banget dianakake kegiatan sing tujuwane ngraketake anggene kekancan para siswane. Salah siji kegiatan sing dianakake ing kemah kuwi yaiku penjelajahan. Sajroning penjelajahan kuwi para siswa sing melu diperang dadi sepuluh kelompok. Saben kelompok diisi telung anggota. Samungkure pembagian kelompok. Koko ngrasakake surasa kang angel dikandhakake. Dheweke ngrasa seneng jalaran nunggal kelompok klawan Kiki, kancane sing paling apikan. Nanging Koko uga ngrasa sedhih jalaran Cici, si Kelinci sing kerep ngece dheweke melu dadi kancane nunggal kelompok. “Ngapa kok dadak nunggal kelompok karo Cici,” batine Koko. Sejatine Koko pengin ijol-ijolan kelompok. Lan semono uga Cici. Nanging emane pepinginan sing kaya ngono kuwi ora bisa kelaksanan. Jalaran Bu Guru wis ngendikan yen kelompok sing wis dadi ora kena diijolakake. “Yen isih ana sing ngeyel pengin ijol-ijolan anggota. Kelompok sing ngeyel bakal pikantuk ukuman jaga bengi,” ngendikane Bu Guru. Gandhenge padha ora ana sing pengin diukum jaga bengi. Wusanane babar pisan ora ana sing wani ijol-ijolan anggota. Kira-kira jam telu sore penjelajahan diwiwiti. Sadurunge dibudhalake saben kelompok diwenehi peta perjalanan lan diwenehi katrangan ngenani dalan ngendi wae sing kudu diliwati. Emane, senajan wis diwenehi peta lan diwenehi katrangan. Koko, Kiki, lan Cici kliru milih dalan. Akibate Koko, Kiki, lan Cici kobeng. Nganti srengengene angslup Koko, Kiki, lan Cici isih durung kasil nemokake dalan kang bener. Bareng srengengene wis angslup lan kahanan dadi sarwa peteng ndedet. Cici sing maune mlaku sajak rikat lan njaluk paling ngarep. Dumadakan ana owah-owahan kang gawe gumune Koko lan Kiki. Kahanan iki ndadekake Koko lan Kiki nggumun. Apa maneh samungkure dina dadi peteng. Cici wegah mlaku ing ngarep dhewe lan mlaku ing mburi dhewe. Kiki milih mlaku ing tengah. Kanggo mangerteni kena ngapa Cici tumindak kaya ngono. Kiki takon,” Ci, ngapa kowe dadi kaya ngene?” “Aku dadi ngene merga sejatine aku wedi peteng,” ujare Cici lirih. “Nanging iki rahasia, hlo! Aja nganti kanca liyane ngerti,” tambahe Cici. Krungu ujare Cici sing sajak melas iki. Sejatine Koko lan Kiki pengin ngguyu. Jalaran apa sing dumadi karo Kiki iki beda klawan ing wektu awan. Nanging merga mesakake lan ora pengin gawe lara atine kancane. Kiki lan Koko mung ngempet. “Aku gelem njaga rahasiamu. Nanging ana syarate. Piye kowe gelem?” takone Kiki/ “Gelem,” wangsulane Cici cekak. “Apa syarate?” Cici ganti takon. “Wiwit dina iki lerenana anggenmu ngece Koko lan kowe kudu njaluk sepura menyang Koko.” Gandhenge ora pengin wadine kabukak. Cici gelem nyarujuki panjaluke Kiki. Wektu kuwi Cici banget ngaku lan ngrasa luput marang sakabehe tumindake. Apa maneh bareng dheweke ngerti gunane kaluwihane Koko. Cahya ing awake Koko sing kerep digunakake kanggo bahan ngece Koko kuwi migunani banget. Jalaran saka cahya saka awake Koko kuwi kang nyebabake Cici, Kiki lan Koko bisa nemokake dalan sing bener. Samungkure kedadeyan iku Koko wis ora nate diece maneh karo kancane. Wiwit dina kuwi Koko dadi percaya karo ngendikane ibune. Pranyata cahya sing metu ing awake iku mujudake kaluwihan sing kudu disyukuri lan orane digetuni. Amanat Kabeh sing ana ing alam donya iki mesthi duwe kaluwahan lan kekurangan dhewe-dhewe. Mulane aja gampang minder karo apa sing ana ing awake. Demikianlah contoh cerita fabel bahasa Jawa dengan amanatnya. Semoga artikel contoh cerita fabel bahasa Jawa ini membuatmu lebih mengenal dan faham mengenai fabel berbahasa Jawa. Klik dan dapatkan info kost di dekat kampus idamanmu Kost Dekat UGM Jogja Kost Dekat UNPAD Jatinangor Kost Dekat UNDIP Semarang Kost Dekat UI Depok Kost Dekat UB Malang Kost Dekat Unnes Semarang Kost Dekat UMY Jogja Kost Dekat UNY Jogja Kost Dekat UNS Solo Kost Dekat ITB Bandung Kost Dekat UMS Solo Kost Dekat ITS Surabaya Kost Dekat Unesa Surabaya Kost Dekat UNAIR Surabaya Kost Dekat UIN Jakarta

cerita dongeng fabel dalam bahasa jawa